Dalgalardan Dairelere İnsanın Terakkisi

İnsan, ruh ve ceset.

Ruh cesedin içerisine sığmayacak genişlikte bir varlık. 

Ama cesedin içerisine hapsolmuş. 

Dünya ise bir hapishane. 

İçerisinde ruhları ıslah eden bir mekan. 

İçerisinde dalgalar ve daireler mevcut.

Her dalga en küçüğünden en büyüğüne kadar ruhu dövüyor. 

Ruh dövüldükçe dalga bir şeyleri de götürüyor. 

Ruh ayakta kalmayı başardıkça daha geniş bir daireden içeriye adım atıyor.

Her dalga boyutu imtihanın da gücünü göstermekte. 

İmtihan ne kadar çetinse ruhun , bir sonraki dairenin içerisine girmesi kolaylaşıyor. 

Daireler manevi dünyanın şekillenmiş bir yapı taşına dönüşüyor adeta. 

Şuralarda yanılıyor olabiliriz belki de.

Ruhla yüklü bir ceset hazlarla doyurulduğunda mevcuttaki dairenin içerisinde kalmayı sürdürüyor.

Ancak hazlardan sıyrılmayı başarabildikçe ruh; farklı alemleri kendisine ikram edilmiş buluyor.

Bu elbet kolay bir şey değildir. 

Büyük zatlar ulaşabildikleri daireleri belki kendisine yeterli görmeyip daha yok mu derken ;

bizler küçük dairenin içerisinde en basit dairede cesedin ihtiyaçlarını tatmin etmekle meşgulüz. Yanıldığımız yer tam da burasıdır.

İsteklerimiz birbirine karışır; konforu selamet sanırız.

İmtihan çoğu zaman insanlar aracılığıyla gelir.

Lakin dalganın kendisi insan kılığına girmiş bir  imtihandır. 

İnsan, imtihanın şekil almış halidir. 

Bu yüzden insanla kavga eden, imtihanı kaçırır.

Sonunda geriye tek bir soru kalır. 

İnsan bulunduğu yerde kalmayı mı seçecek, yoksa imtihanı göze alıp başka bir daireye geçmeye mi razı olacak? 

Bu sorunun cevabı ise sözle değil, hâlle verilir.

Osman Öztürk