Bir Varoluş Sorgulaması

​Hayat; bir yanıyla alçaltıcı lezzetler, diğer yanıyla pembe hülyalar dersi...

​Şehvet, hırs ve sevgi üçgeninde kurulan o aşılamaz sanılan engeller, her aşıldığında yeniden tırmanılması gereken başka bir sıradağ gibi dikiliyor karşımıza.

​Evet, günümüzün en büyük yapı taşı ve sır dünyası, çözülmesi gereken o muazzam bulmaca:

​Hayat nedir?

​Bizler Eflatun’un mağara alegorisindeki gibi; dışarıdaki insanların ve ne olduğu bilinmeyen hareketlerin mağara duvarına yansıyan gölgeleri miyiz?

​Yoksa her insan, üzerine zimmetlenmiş eşyaların bir gölgesi haline mi geldi?

​Bütün kapıları açacak o altın anahtar nerede ve biz ruhumuzu kimlere emanet ettik? 

Kavramlar ve kavrayışlar dünyasının tam olarak neresindeyiz?

​İnsan, körpe bir çocuk misali; düşünceleri saf, duru ve lekesiz.

​Sonra ne idüğü belirsiz, hoyrat bir el gelir de kirletir o düşünceleri.

​Paslı ve kararmış fikirler basar dünyamızı; bizi içinden çıkılmaz durumlara sokar.

​Öyle bir an gelir ki, artık çevremiz bizi değil; biz, kendimizi ve çevremizi şekillendiremez oluruz.

​İnsan, özü itibarıyla balçık gibidir; hangi kalıba sokarsan ona girer, hangi yöne itilirse oraya meyleder.

​İlim dünyasının zirvelerinden tinerci köşelerine kadar uzanan o keskin yelpazede; kimisi sigaranın tiryakisi, kimisi uyuşturucunun müptelası olur.

​Oysa farkında mıyız? 

Her insan, ruhunu tatmin edecek bir uyuşmanın peşindedir.

​Ruhun açlığını giderecek "ilaçları" sunduktan sonra, hastaların sürekli doktor peşinde koşması gibi; insanlar da tatmin oldukları o duruma doğru hızla yönelir ve o odağın etrafında birer halka oluştururlar.

​Lakin bu uyuşukluk, eninde sonunda uyanılacak olan o mutlak sona kadar sürer.

​Ve işte şimdi, o kapının önünde süklüm püklüm duruyoruz.

​Ömür yolunun bittiği yerde kabir kucağını açmış; 

"Ne zaman geleceksin?" diye fısıldıyor.

​Ve ölüye soruyorlar:

"Kefenin yanında mı?"

Selam ve dua ile 

27 Kasım 2004