Dış daire… Evimizin yanındaki komşu, alt kattaki aile ya da hiç tanımadığımız insanların yaşam alanları. Farkında olmadan bu dış çevrelerin tutum ve alışkanlıkları, kendi dünyamızı etkilemeye başlar. Çünkü dışarıya bakarken yalnızca gözlem yapmayız; onların hayatlarına ölçütler biçmeye, hatta kendi hayatımızı onlara göre şekillendirmeye başlarız. Dış daire sadece gözle görülen eşyalarla sınırlı kalmaz; çoğu zaman bize ait olmayan, başkalarından gelen ruh halleri de sanki bizimmiş gibi yaşamımıza sızar ve iç huzurumuzu etkiler. Böylece, çoğu zaman gerçek mutluluğumuzun izini sürmeyi unuturuz.
İnsan çoğu zaman mutluluğun, başka hayatlardaki veya başka evlerdeki eşyanın kendi evinde de bulunmasıyla geleceğini sanır. Bu yanılgı, dışarıda gördüklerinin kendi iç düzenini fark ettirmeden şekillendirmesine zemin hazırlar. Oysa insanın asıl kaybı, dışarıya bakarken kendi içinde olup bitenleri ihmal ettiğinde başlar. Yani dışarıdaki görüntü, kısa süreli bir tatmin hissi verse de asıl eksiklik içeridedir.
Oysa mutluluk, sahip olduklarımızla değil, ruhun dinginliğiyle ilgilidir. Ruh huzursuz olduğunda, en sıradan mesele bile insanı yorar; hüzün, kırgınlık ve iç çatışma kaçınılmaz olur. Başkalarının evlerinde gördüğümüz imkânların bizde de olmasıyla mutluluğun geleceğini düşünmek ise kısa süren bir yanılsamadan başka bir şey değildir. Çünkü dışarıdan alınan hiçbir şey, içeride oluşan boşluğu doldurmaz. Karşılanmamış duygular, aynı çatı altında yaşayan bireyleri bile birbirine yabancılaştırır. Dolayısıyla, asıl dengeyi bulabilmek için gözlerimizi dışarıdan içe çevirmeliyiz.
Alimler sürekli olarak şunu hatırlatır: “Dışarıda olup bitenlere değil, kendi iç dünyamızda yaşananlara odaklanın.” Oysa dış dünyanın cazibesi insanı kolayca içten uzaklaştırır; biz çoğu zaman küçük bahanelerin arkasına saklanır ve sorumluluklarımızı geri plana atarız. Dikkatimizi dışa yöneltirken kendi evimizdeki düzeni ihmal ederiz.
Peki insan aradığını gerçekten dışarıdan getirmiş olduğu şeylerde bulabilir mi? İç dünyası doyuma ulaşmamış birisi, zamanla kendi rolünü bile doğru konumlandıramaz. Başkalarından gelen, bize ait olmayan ruh halleri ve beklentiler, farkında olmadan iç dünyamızı doldurmaya çalışır; bu karmaşa ilişkilerin zayıflamasına ve bütünün dağılması için sessiz bir başlangıca dönüşür. Bu nedenle aradığımız tatminin kaynağını dışarıda değil, önce kendi içimizde bulmamız gerekir. Kişiyi yeniden toparlayan ise, kendi içindeki kişilerin o dışarıdaki kişilerle aynı kişiler olmadığı, aynı ruh haline sahip olmadığı bilincidir. Gerçek iyileşme, başkalarının hayatına öykünmekle değil, insanın kendi iç düzenini yeniden kurmasıyla başlar; çünkü iç huzur sağlandığında dış dünyanın etkisi de anlamını yitirir.
Sonuç olarak insan, mutluluğun formülünü başka insanlar veya eşyalarda aramak yerine, Yüce Allah’ın buyurduğu şekilde ilahi bir kitaptan aramış olsa, mutluluğa ve huzura ulaşmış olur. Umarım bu şuurla yaşayabiliriz. Selam ve dua ile.
Osman Öztürk
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder